• parson parson 14:30 - 15:00 Nederland ×
    Conincx Pop hecht er aan om elk jaar ook artiesten uit het bronsgroen eikenhout op de planken te zetten. Soms gaat het al om redelijk gevestigde namen, vaker om talentvolle muzikanten of bands die nog naam moeten maken. Met parson staat er eentje uit die laatste categorie uit het podium. Een talent van eigen bodem. En als we eigen bodem zeggen bedoelen we eigen bodem, want parson alias Jarno Senden is geboren en getogen in de gemeente Stein. De singer-songwriter die een paar dagen voor zijn optreden op Conincx Pop zijn 26ste verjaardag vierde, studeerde aan de Rockacadamie in Tilburg, heeft een EP ‘adversity’ op zijn naam en is druk doende met het uitbrengen van zijn eerste volwaardige album TBA. Op zijn songs is niet zo gemakkelijk een eenduidig stempel te drukken. Zelf omschreef hij het ooit als ,,pop meets rock en punk, hiphop en alternative.” Zijn muzikale doel is “om het échte leven te vieren.” Bij dat echte leven horen pieken, maar helaas ook vaak diepe dalen. Die dalen ziet parson niet als een enorm probleem. ,,Het is helemaal oké om onderuit te gaan”, luidt zijn boodschap. Mits “je daar maar een eigen les uit trekt en jezelf een nog mooier mens mag noemen.” Wijze woorden. Wie zijn wij om die in twijfel te trekken? Dat doen we dan ook niet, luister maar zelf naar parson.
  • Zach Person Zach Person 15:20 - 16:05 Verenigde Staten ×
    Wie de stamboom van Zach Person uitpluist komt uiteindelijk ergens in Zweden terecht, zo verklapte hij een paar jaar geleden aan een krant uit zijn thuisstaat Texas. Per betekent in het Zweeds steen of rots, Son zoon. Vertaald naar het Engels komen we dan op ‘Son of Rock’ en dat is wel een heel toepasselijke achternaam voor iemand die eigenlijk al vanaf zijn negende – het moment waarop hij zijn eerste gitaar kreeg- wist dat hij van muziek zijn beroep wilde maken. De eerste laag voor het fundament van zijn muziek dankte hij aan de heavy rock en punk die hij als kind in skateparken hoorde. Daarna deden de invloeden van klassieke rock (Led Zeppelin, Jimi Hendrix) en blues (Stevie Ray Vaughan, Eric Clapton, BB King) hun werk. Toen hij als tiener van New Jersey naar muziekwalhalla Texas verkaste, kwamen daar nog vleugjes pop en hiphop bij. Bij het grote publiek in the States bleef de naam van Zach Person bij als die van dat nog (te) jonge gastje dat tijdens American Idols de jury betoverde met een volwassen klinkende akoestisch verie van Next Door Neighbour Blues van Gary Clark Jr. Sindsdien timmert Person gestaag aan een weg van eigentijdse en vooral eigen bluesrock. Hij stond samen op het podium met grootheden als Robert Cray en Buddy Guy, maar heeft geen beroemde namen nodig om van zich te laten horen. Hij zorgt voor een moderne, veelzijdige vertaling van een authentiek geluid – vaak samen met zijn drummende maatje Jake Wyble – en is daardoor zowel voor de oudere bluesliefhebber als voor een jong publiek iemand om in de gaten te houden.
  • 10cc’s Graham Gouldman & Heart Full of Songs 10cc’s Graham Gouldman & Heart Full of Songs 16:30 - 17:45 Verenigd Koninkrijk ×
    Poeh, waar zullen we beginnen. Met Graham Gouldman staat een meneer met hoofdletters in Elsloo. Een van de mede-oprichters van de roemruchte Britse band 10cc, die naast Gouldman bestond uit Eric Stewart, Kevin Godley en Lol Creme. Goed voor 30 miljoen verkochte albums wereldwijd. Een band die tekende voor fameuze hits als I’m not in Love, Dreadlock Holiday en Donna. Die meneer Gouldman, die al enige tijd onder ons is – zijn bouwjaar is 1946 – kennen we niet alleen van 10CC. Hij schreef ook hits voor andere grote bands. Wat te denken van No Milk Today van Herman’s Hermits, Bus Stop van de The Hollies of For Your Love van de Yardbirds. Niet voor niets werd de naam van Gouldman in 2014 in de Verenigde Staten bijgeschreven in de prestigieuze Songwriter’s Hall of Fame. Hij verkeert daar in het goede gezelschap van grootheden als Noel Coward, Irving Berlin, Burt Bacharach, Neil Sedaka, John Lennon, Paul McCartney, Bob Dylan, Bruce Springsteen, Elton John, Leonard Cohen en Sting. Namen met wie je thuis kunt komen.
    Op zijn elfde kreeg de in Manchester geboren en getogen Graham zijn eerste gitaar, op zijn vijftiende dook hij op in zijn eerste bandje. Altijd gestimuleerd door zijn moeder Betty en vader Hymie, die het muzikale talent bij hun zoon onderkenden. Pa en ma gaven de jonge Graham niet alleen alle ruimte, maar leverden ook suggesties voor teksten en titels.
    Muziek maken is ook nu hij de tachtig nadert nog steeds de grote passie van Gouldman. Tussen de bedrijven met 10cc door toert hij elke twee jaar door Engeland en Europa met zijn project Heart Full of Songs. Gewoon lekker spelen, akoestisch dan wel semi-akoestisch, zonder toeters en bellen. Je hoort er het plezier van af. Muziek zoals muziek bedoeld is. Enjoy it!
  • Portland Portland 18:10 - 19:10 België ×
    Portland is er weer. De Belgische band heeft een wel heel zware tijd achter de kiezen. Eerst bleek vorig jaar de chemie te zijn verdwenen tussen Jente Piromont en Sarah Pepels, de twee stemmen van de groep uit de Belgisch Limburgse hoofdstad Hasselt. Pepels kondigde na zeven jaar haar vertrek aan en dat was ook voor de achterblijvende Piromont en de overige bandleden een grote schok. ‘Het leven als een band is intens en duwt ons naar onze grenzen. Dat leidde tot dynamieken die we niet meer ten goede konden keren. Ik betreur dat de ontstane afstand tussen ons niet meer kon worden overbrugd’, verklaarde Piromont op de eigen website. Hij verzekerde de fans dat het vertrek van Pepels niet het einde van Portland betekende. Toen nog niet wetende dat hij later in datzelfde moeilijke jaar toch een pas op de plaats moest maken. Door toedoen van die vermaledijde ziekte die hem noopte tot een chemotour.
    Eind vorig jaar keerde de band gelukkig terug op de planken. De inhaalslag van eerder noodgedwongen concerten is in volle gang in combinatie met nieuw geplande optredens. De fans zijn Portland niet vergeten, ze staan in de rij. Dat merkte ook de Muziekgieterij in Maastricht die het in mei voor de Kleine Zaal geplande optreden van de Belgen ijlings naar de Grote Zaal promoveerde. Als zangeres is Nina Kortekaas in de voetsporen van Pepels getreden, de stijl van Portland dat begin dit jaar nog een prestigieuze MIA (Music Industry Award) in de categorie Alternative in de wacht sleepte, is dezelfde gebleven. Portland is een ontmoeting tussen dromerige elektronica en indiepop met volgens recensisten ‘engelachtige meerstemmige samenzang’. Een pareltje voor Conincx Pop.
  • Hideous Hideous 19:35 - 20:20 België ×
    Die van Hideous uit Gent omschreven zichzelf vorig jaar in de Belgische krant De Morgen als ‘uit de hand gelopen grap’. Maar dan wel ‘een goeie grap gelukkig die ze vaker willen vertellen’. Een grap die vorig jaar meteen al in de eerste zomer van haar bestaan op de planken van Rock Werchter stond. Om dat te kunnen verklaren moeten we er het verleden toch even bijpakken. De mannen van Hideous kennen we ook van andere en zeker niet de minste bandjes uit de Belgische muziekscene: Guillaume Lamont (gitarist RHEA), Tim Leyman (zanger/gitarist Ramkot), Victor Defoort (bassist Roméo Elvis) en Dajo Vlaeminck (drummer Kids With Buns).
    Hideous was aanvankelijk slechts een probeersel voor de lol, in gang gezet door Guilliaume Lamont. Met het idee ‘laten we alles uitproberen wat we bij onze eigen bands niet kunnen’. Een soort vrijhaven, zo omschreeft Tim Leyman het in De Morgen. Hun eerste samen opgenomen nummer Curse sloeg echter meteen zo aan dat ze prompt een uitnodiging voor Werchter ontvingen. En toen werd het allemaal toch wat serieuzer, bekende Lamont in de krant. ‘Voordien was Hideous niet meer dan een naam, een paar nummers en vooral: geen tijd.’
    Met die tijd zal het alleen maar meer passen en meten zijn, maar dat Hideous is het stadium van een naam en een paar nummers inmiddels voorbij. Niet voor niets werden ze op 3 voor 12 omschreven als ‘de beste samensmelting van Belgische bands’. Een samensmelting die garant staat voor – we citeren nogmaals – ‘een bak aan geluid met strakke gitaarrifs, drums en dansbare liedjes’. Zelf draaien ze met hun ogen als ze als ‘supergroep’ worden geafficheerd, maar talent laat zich nu eenmaal niet verloochenen. Luister zelf maar.
  • Alex Henry Foster & The Long Shadows Alex Henry Foster & The Long Shadows 20:45 - 21:45 Canada ×
    Eigenlijk hadden ze vorig jaar al op de planken van Conincx Pop moeten staan, maar de gezondheid van Alex Henry Foster goeide roet in het eten. Wat in het vat zit, verzuurt niet en Conincx Pop is maar al te blij dat ze de Canadezen nog een keer hebben weten te strikken, want Alex Henry Foster & The Long Shadows behoren niet tot de familie Doorsnee. Muziek is voor Foster altijd een toevluchtsoord geweest, een poort naar andere werelden. Even wegvluchten bijvoorbeeld uit de wereld van zijn jeugd als zoon van een Canadees arbeidersgezin dat het bepaald niet breed had. Door te luisteren naar de platen van Led Zeppelin en Black Sabbath van zijn vader en de collectie rock ‘n’ roll-singletjes van zijn moeder kon hij ontsnappen aan de harde realiteit. Later zou hij met zijn band Your Favorite Enemies uitgroeien tot graag geziene en vooral gehoorde gasten in de undergroundscene van Montreal. De dood van zijn vader gooide roet in het eten, maar bracht ook een nieuwe start met zich mee. Zijn ernstig zieke pa, die hij al een jaar of vijf niet meer had gesproken, zocht plots voor zijn overlijden contact met zijn zoon. Ze probeerden elkaar na moeilijke jaren te begrijpen, maar de tijd bleek te kort. Foster vertrok naar Marokko voor een emotionele detox en sloeg aan het schrijven van liedjes. Heel veel songs, waarmee hij de dood van zijn vader probeerde te verwerken. Hij speelde het leed van zich af op het in 2020 verschenen soloalbum Window in the Sky. Met dat album oogstte hij veel lof en kreeg hij opeens ook mainstream-aandacht. Het solobestaan is verleden tijd, tegenwoordig trekt Foster door de muziekwereld met The Long Shadows. Ze tekenen voor boeiende, fascinerende en gevoelige psychedelische rock met songs. Je moet wel een emotionele vrieskist zijn als de muziek van Alex Henry Foster & The Long Shadows je onberoerd laat.
  • Mr. Paul & The Lowriders Mr. Paul & The Lowriders 22:10 - 23:10 België ×
    We kennen hem als Monsieur Pol, Nonkel Paul of Lange Polle, de immer goed geklede bassist van Triggerfinger. De Vlaamse band die in 2008 op het podium van Conincx Pop stond, maar toevallig die keer met een vervanger op bas en dus zonder Paul Van Bruystegem. Dat verzuim maakt hij als voormalig Triggerfinger in 2024 meer dan goed met Mr. Paul & The Lowriders.
    Op eigen benen dus, na twintig jaar Triggerfinger. Het was een moeilijk besluit om zanger Ruben Block en Mario Goossens na al die jaren te verlaten. Maar zoals hij vorig jaar in zijn uitzwaaibericht meldde: hij was op zoek naar nieuwe uitdagingen ‘om terug het gevoel te krijgen van ‘de sprong in het diepe’ zonder goed te weten of ik nog kan zwemmen.’
    Die sprong maakt hij met zijn eigen project Mr. Paul & The Lowriders. Een project dat aantoont dat Van Bruystegem geen eenkennige liefhebber is. Niet voor niets omschreef een Belgische website hem vorig jaar als ‘een muzikale veelvraat’ die zijn inspiratie tijdens zijn lange carrière – op zijn dertiende ging hij van school om beroepsmuzikant te worden - overal en in elke genrehoek heeft opgedaan. Wie het vorig jaar verschenen album Unguarde, dat opent met The Byrds-cover Eight Miles High beluistert, krijgt een heerlijke rondtrip langs die invloeden. En ja, we kunnen gerust zijn: ook als frontman en gitarist zwemt Van Bruystegem als de beste. Dat zal hij ook in Elsloo bewijzen samen met zijn Lowriders Stoy Stoffelen (drums), Mathias Moors (bas), Patrick Cuyvers (toetsen), Alain Louie (zang/gitaar).
  • The Locos The Locos 23:35 - 00:35 Spanje ×
    Het gas gaat erop bij de afsluiter van Conincx Pop 2024. Ze staan naar eigen zeggen garant voor een ‘muzikaal gekkenhuis’ en dat bewijzen ze niet alleen met hun bandnaam The Locos, de gekken in het Nederlands. Ska-punk van het ruigere soort uit de Spaanse hoofdstad Madrid. Pipi (zang), Nino (gitaar), Tommy (bas), Ivan (drums), Luis Fran (trompet), Fer (gitaar) en Zampa (saxofoon) zetten de boel dolgraag op stelten. Met muziek die het onmogelijk maakt om niet mee te dansen en te springen en teksten die stof tot nadenken bieden en onze maatschappij kritisch de maat nemen. Ze gaan niet over lalala en zomerliefdes, maar over mensenrechten en sociaal onrecht. Ook oproepen om de doodstraf af te schaffen en veroordelingen van fascisme en kapitalisme komen net zo gemakkelijk voorbij. Het is dan ook niet zo verwonderlijk dat The Locos vooral in links-anarchistische kringen in grote delen van Europa graag geziene en vooral graag gehoorde gasten zijn.
    Frontman Pipi stond in 2005 aan de wieg van de band na het uiteenvallen van Ska-P, dat je zou kunnen omschrijven als een muzikale tweelingbroer van The Locos. Ska-P, waar Pipi tweede zanger was, is inmiddels aan een tweede leven toe en dus moet hij zijn tijd tegenwoordig over twee bands verdelen. Maar geen zorgen, dat gaat niet ten koste van zijn energie. Niet voor niets luidt de titel van een van de albums van The Locos Energía Inagotable. Onuitputtelijke energie dus en daarmee zijn optredens van The Locos in een notendop samengevat. Conincx Pop, ga maar los.
  • Bud
  • Provincie Limburg
  • Fonds Podiumkunsten
  • Coca-Cola
  • Gemeente Stein